توجه به قواعد ادبى غافل بمانند « 1 » . ولى ما يقين به بطلان تمامى اين سخنان داريم ، زيرا هم بالعيان خلاف آن را مشاهده مىكنيم و هم ائمهء اطهار - عليهم السّلام - بر ضدّ اين پندارها فرمان داده‌اند . اهل بيت - عليهم السّلام - در آداب و شروط دعا ، امور زيادى را ذكر كرده‌اند كه ان شاء اللَّه تعالى خواهد آمد . اما از رعايت نكات ادبى و دستورى ، هيچ سخنى به ميان نياورده‌اند . بنا بر اين معناى آن دو حديثى كه در اين رابطه از امام جواد و امام صادق - عليهما السّلام - نقل شد ، چه مىباشد ؟ در حلّ اين شبهه سخنانى گفته شده : - بعضى گفته‌اند : منظور ، دعاى انسان عليه خود است ، چون هنگام گرفتارى و پريشانى ، ناراحت شده ، خودش را نفرين مىكند ، اين دعا غلط است و خداوند متعال آن را نپذيرفته ، مستجابش نمىكند . دليل بر اين مطلب ، آيهء شريفهء يازدهم از سورهء مباركهء يونس است كه ذكرش گذشت ، اينان آيه را اين گونه تفسير كرده‌اند كه : اگر همان مقدار كه خداوند متعال در بر آوردن دعاى خير مردم عجله مىكند ، در بر آوردن دعاهاى شرّ نظير : خدا مرا بكشد ، خدا مرا از ميان شما بردارد و . . . عجله مىكرد ، مرگشان به زودى فرا مىرسيد ، ولى پروردگار منّان ، چنين كارى نمىكند بلكه به اينان مهلت مىدهد تا توبه كنند و از كردارشان پشيمان گردند . - برخى ديگر گفته‌اند : منظور از دعاى غلط ، نفرين پدر بر فرزند است ، چون پيامبر اكرم - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - از خداوند متعال خواست كه نفرين انسان

--> ( 1 ) از اينجا مقامات عاليهء ائمه - عليهم السّلام - آشكار مىشود كه حتى در عرفانىترين لحظات عمرشان و در سوز و گدازها و مناجاتشان با آن حالات و توجهات كامل به خداى سبحان كه از ايشان نقل شده ، يك كلمه يا يك جمله اشتباه و غلط در سراسر ادعيه‌شان - چه كوتاه و چه بلند - نمىيابيد ، رجوع كنيد به دعاهايى نظير : كميل ، ابى حمزه ، دعاى عرفهء امام حسين - عليه السّلام - ، صحيفه سجاديه و . . .